شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی ؟

نقاب دارد و دل را به جلوه آب کند                  نعوذبالله اگر جلوه بی نقاب کند
فقیه شهر به رفع حجاب مایل نیست             چرا که هر چه کند حیله در حجاب کند
چو نیست ظاهر قرآن به وفق خواهش او         رود به باطن و تفسیر ناصواب کند
از و دلیل نباید سؤال کرد که گرگ                   به هر دلیل که شد بره را مجاب کند
کس این معما پرسید و من ندانستم              هر آنکه حل کند آن را به من ثواب کند
به غیر از ملت ایران کدام جانور است              که جفت خود را نادیده انتخاب کند ؟
کجاست همت یک هیأتی زپردگیان                که مرد وار ز رخ پرده را جواب کند
نقاب بر رخ زن سد باب معرفت است              کجاست دست حقیقت که فتح باب کند ؟
بلی نقاب بود کاین گروه مفتی را                   به نصف مردم ما مالک الرقاب کند
به زهد گربه شبیهست زهد حضرت شیخ        نه بلکه گر به تشبه به آن جناب کند
اگر ز آب کمی دست گربه تر گردد                 بسی تکاند و بر خشکیش شتاب کند
به احتیاط ز خود دست تر بگیرد دور                چو شیخ شهر ز آلایش اجتناب کند
کسی که غافل ازین جنس بود پندارد             که آب پنجه ی هر گربه را عذاب کند
ولی چو چشم حریصش فتد به ماهی حوض    ز سینه تا دم خود را درون آب کند !!
ز من مترس که خانم ترا خطاب کنم               ازو بترس که همشیره ات خطاب کند !
به حیرتم ز که اسرار هیپنوتیسم آموخت          بگو بتازد و آن خانه را خراب کند
زنان مکه همه بی نقاب می گردند                اگر چه طالب آن جهد بی حساب کند
به دست کس نرسد قرص ماه در دل آب         بهل که شیخ دغا عوعو کلاب کند !
به اعتدال ازین پرده مان رهایی نیست           مگر مساعدتی دست انقلاب کند
ز هم بدرد این ابرهای تیره ی شب                وثاق و کوچه پر از ماه و آفتاب

ما را به خاطر بیاور !

ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم

شور عشق در سینه داشتیم

و پیش از آنکه عاشق شویم , سینه بر خاک سوده , مردیم ...

ما را به خاطر بیاور

ما را که سینه سرخانی خنیاگر بودیم

و دَه به دَه

نه در آسمان

نه در کوهساز

و نه  بر شاخسار

که در بازار

پیش از آنکه آوازه خوان شویم

بر شاخه ای تکیده از تکیه گاه خویش , جان واسپردیم !

 

                                             عزت ابراهیم نژاد (تنها شهید 18 تیر بر طبق گزارش های رسمی)

 

باز ...  صدای بی صدا

مث یه کوه بلند !

مث یه خواب کوتاه !

یه مرد بود یه مرد ...

با دستهای فقیر

با چشمهای محروم

با پاهای خسته

یه مرد بود یه مرد ...

شب ... با تابوت سیاه

نشست توی چشمهاش

خاموش شد ستاره

افتاد روی خاک

سایه اش هم نمی‌موند

هرگز پشت سرش

غمگین بود و خسته

تنهای تنها

با لبهای تشنه

به عکس یه چشمه

نرسید تا ببینه

قطره ، قطره

قطرهٔ آب،قطرهٔ آب

در شب بی تپش

این طرف ، اون طرف

می‌افتاد تا بشنفه 

صدا ؛ صدا ...

صدای پا ، صدای پا ...

من اگه خدا بودم
شهر بم هرگز نمی لرزید !
نیمه شب
اون غنچه نوزاد
از نگاه مرگ نمی ترسید !

من اگه خدا بودم
مادرای دجله ی خونین ، نمی مردند
از فرات سرخ آلوده
نوعروسان
ماهی مرده نمی خوردند !

من اگه خدا بودم
دخترهای اورشلیم و غزه  و صیدا
جای حکم تیر و نارنجک
ترانه می نوشتن
روی دیوارا

هر کسی جای خدا بود
شاهد این روزگار و این زمین زار

دست کم معجزه ای می کرد
برای بچه های بی کس و بیمار !

اگه کفرِ کلام من
یکی حرفی بگه بهتر
وگرنه بازی واژه
نمی بازم منِ کافر !

صدای زنگ بی رحمی
سر هر کوچه و برزن
به گریه می رسه از درد
دل سنگ و  دل آهن !

اگه دیوار کژی ها
رفته بالا
تا ثریا !
دست معمار خدا بود
خشت اولِ من و ما !

چه عیبی داشت
اگه فردا
جهان بهتر از این می شد !؟
"خدا" می رفت و یک "مادر"
پرستار زمین می شد !

اگه کفرِ کلام من
یکی حرفی بگه بهتر
وگرنه بازی واژه
نمی بازم منِ کافر !

صدای زنگ بی رحمی
سر هر کوچه و برزن
به گریه می رسه از درد
دل سنگ و  دل آهن !

من اگه خدا بودم
شهر بم هرگز نمی لرزید ...

                                                                                      زویا زاکاریان

 

جان مي دهم به گوشه زندان سرنوشت
سر را به تازيانه او خم نمي كنم ! 
افسوس بر دو روزه هستي نمي خورم
زاري براين سراچه ماتم نمي كنم
با تازيانه هاي گرانبار جانگداز
پندارد آنكه روح مرا رام كرده است
جان سختيم نگر ! كه فريبم نداده است
اين بندگي كه زندگيش نام كرده است !
بيمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي
جز زهر غم نريخت شرابي به جام من
گر به من تنگناي ملال آور حيات
آسوده يك نفس زده باشم حرام من
تا دل به زندگي نسپارم به صد فريب
مي پوشم از كرشمه هستي نگاه را
هر صبح و شام چهره نهان ميكنم به اشك
تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را
اي سرنوشت از تو كجا مي توان گريخت
من راه آشيان خود از ياد برده ام
يك دم مرا به گوشه راحت رها مكن !
با من تلاش كن كه بدانم نمرده ام !
اي سرنوشت ! مرد نبردت منم ! بيا ! 
زخمي دگر بزن كه نيفتاده ام هنوز ! 
شادم از اين شكنجه ! خدا را مكن دريغ !
روح مرا در آتش بيداد خود بسوز !
اي سرنوشت ! هستي من در نبرد تست ! 
بر من ببخش زندگي جاودانه را
منشين كه دست مرگ ز بندم رها كند
محكم بزن به شانه من تازيانه را !

 

ای کاش وسیله ی بود تا با آن می شد گریه ها را نوشت ! آنگاه من امشب برای تو ، رنج نامه ای می سرودم که از تلخیش سنگ ها به ناله در آیند ! ...

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد ؟

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد !

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت

آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار

طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر

وه که با خرمن مجنون دل افکار چه کرد !!

ساقیا جام می ام ده که نگارنده غیب

نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

آنکه پر نقش زد این دایره مینایی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد

 

 

خوب ، یه نگاهی که به این اتو بیو گرافی میندازم ، فقط می تونم بگم :

چی فکر می کردیم ! چی شد !

 

سال سوم دبیرستان :

 غروري ست در من
 كه هر صبح
 عقابان پروازشان سينه آسمانها
 درودي شگفتانه گويند بر من
 غروري ست در من
كه آن كوه ستوار سر سوده بر آسمان را
كه سيل سيه مست ويران كن خانمان را
 كند غرق حيراني و بهت بسيار
غروري ست در من
 پديدار
 كه از شوكتش چشم شاهين به وحشت درافتد
 كه هر شير شرزه
 به هر بيشه از شوكت خشم من مضطر افتد
غروري ست در من
 نه
 ديوي ست اينجا درون دل من
نه
 گويي كه آميخته ست آخشيج خبائث به آب و گل من
 غروري ست در من
 مرا عاقبت اين غرورم به خاك سيه مي نشاند
 مرا چون پلنگان مغرور
 شبي از فراز يكي قله كوه
به ژفاترين ژرفي دره اي مي كشاند
غروري ست در من
 كه يك شب به من شربت مرگ را مي چشاند
 غروري ست در من ...

پیش دانشگاهی :

عشق چون آید ، برد هوش دل فرزانه را                        دزد دانا می کشد اول چراغ خانه را
کیست گوید عشق دل از عقل و دانش بهتر است ؟        بایدش بردن ازین دنیا دل دیوانه را !
هر که در شهر وجودش ، شحنه ی سر کاره نیست        ای خدا !ویران نما اندر سرش کاشانه را !
دوش دیدی، در دلم ، سوسوی عشقی میزند ؟             یاریم ده ، تا که من بیرون کنم ، بیگانه را !
بیست قرنی هست در ایران ، دم از دل می زنیم            لیک ، از ایران چه می داریم جز ویرانه را ؟
پس بیا با هم در این ویرانه سازی نو زنیم                     وان سپس بیرون کنیم از فکرو دل افسانه را !
ای که عاشق گشته ای از بهر تاب موی یار                   وز خیالش ، می زنی هر شب در میخانه را
طره ی "محبوب دانش"را هرآنکس شانه زد                    بایدی بوسیدنش ، بازو و دست و شانه را !
چون هوس را نام عشق وعاشقی بنهاده اند                 مرغ دل را الحذر از خوردن این دانه را !
تا که شیرین شهد شور انگیز "دانش" باقی است            گو بیاندازیم دور ، این تلخ وش پیمانه را !

 

سال اول دانشگاه :

ترسم که اشک درغم ما پرده در شود                              وین راز سر به مهر به عالم سمر شود !

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر                                 آری شود و لیک به خون جگر شود !

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه                            کز دست غم خلاص دل آنجا مگر شود

این سرکشی که در سر سرو بلند توست                        کی با تو دست کوته ما در کمر شود ؟!

این قصر سلطنت که تواش ماه منظری                            سرها بر آستانه او خاک در شود

از هر کرانه تیر دعا کرده ام روان                                     باشد کزین میانه،یکی کارگر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من                                آری به یمن همت تو، خاک زر شود

ای جان حدیث من بر دلدار عرضه کن                              لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

روزی اگر غمی رسدت تنگدل مباش                               رو شکر کن مباد که از بد بتر شود

ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت                           این شام صبح گردد و این شب سحر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب                                    یارب!  مباد آنکه گدا معتبر شود !

بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی                           مقبول طبع مردم صاحب نظر شود ...

 

سال دوم دانشگاه :

حال دل با تو گفتنم هوس است !     خبر دل شنفتنم هوس است !
طمع خام بین که قصه فاش             از رقیبان نهفتنم هوس است !
شب قدری چنین عزیز و شریف         با تو تا روز خفتنم هوس است!
وه که دردانه​ای چنین نازک               در شب تار سفتنم هوس است!
ای صبا امشبم مدد فرمای               که سحرگه شکفتنم هوس است!
از برای شرف به نوک مژه                 خاک راه تو رفتنم هوس است!
همچو حافظ به رغم مدعیان             شعر رندانه گفتنم هوس است !

 

سال سوم دانشگاه :

خوش است خلوت اگر يار ، يار من باشد     نه من بسوزم و او شمع انجمن  باشد !

من آن نگين سليمان به هيچ نستانم         که گاه  گاه  بر او دست اهرمن باشد !

روا مدار خدايا که در حريم وصال                 رقيب محرم و حرمان نصيب من باشد

همای گو مفکن سايه شرف هرگز              بر آن ديار  که طوطی کم از زغن باشد !

بيان شوق چه حاجت که حال آتش دل        توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد ...

 

سال چهارم دانشگاه :

دل من همی داد گفتی گواهی                           که باشد مرا روزی از تو جدایی

ولی هر چه خواهد رسیدن به مردم                    بر آن دل دهد هر زمانی گواهی

من این روز را داشتم چشم ، ازین غم                 نبودست با روز من ، روشنایی

جدایی گمان برده بودم ولیکن                            نچندان که یکسو نهی آشنایی

به جرم چه راندی مرا از در خود                         گناهم نبودست جز بی گناهی

بدین زودی از من چرا سیر گشتی                     نگارا به این "زود سیری" چرایی ؟

که دانست کز تو مرا دید باید                             به چندین وفا ، این همه بی وفایی !

سپردم به تو دل ندانسته بودم                           بدین گونه مایل به جرم و جفایی

دریغا دریغا که آگه نبودم                                   که تو بی وفا در وفا تا کجایی !

همه دشمنی از تو دیدم ولیکن                         نگویم که تو دوستی را نشایی

نگارا من از آزمایش بهایم                                 مرا باش تا بیش ازین آزمایی

مرا خوار داری و بی ارج خواهی                        نگر تا بدین خو که هستی ، نپایی ...

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است		ببین که در طلبت حال مردمان چون است!
به یاد لعل تو و چشم مست میگونت		ز جام غم می لعلی که می‌خورم خون است
ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو		اگر طلوع کند طالعم همایون است
حکایت لب شیرین کلام فرهاد است		شکنج طره لیلی مقام مجنون است
دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است		سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است
ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی		که رنج خاطرم از جور دور گردون است
از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز		کنار دامن من همچو رود جیحون است
چگونه شاد شود اندرون غمگینم		به اختیار که از اختیار بیرون است
ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ		چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است!

 

به آرامی آغاز به مردن می کنی
اگر سفر نکنی،
اگر چیزی نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن میکنی
زمانیکه خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر برده عادات خود شوی،
اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی...

اگر روزمرگی را تغییر ندهی
اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا میدارند
و ضربان قلبت را تندترمی کنند،
دوری کنی...

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر هنگامیکه با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آنرا عوض نکنی !
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی !
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یکبار در تمام زندگیت
ورای مصلحت اندیشی بروی....

امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری بکن!

نگذار که به آرامی بمیری...

شادی را فراموش نکن!

                                                                                    پابلو نرودا

امروز ، روز تلخی بود ، ... خیلی تلخ !

 هیچ فکر نمی کردم، اولین شب بعد امتحاناتام، اینجوری بشه !

امروز یکی برام این شعرو خوند و گریه کرد ، من هم باهاش گریه کردم ، گریه برای چیزی که می خواست و نمی تونستم بهش بدم ...تنها چیزی که نمی تونستم بهش بدم :" آیندم " رو ! آینده ای که خودمم نمی دونم می خوام باهاش چی کار کنم ! فقط می دونم که از حالا نباید تعیین شه ، شاید الان خیلی زود باشه .. شایدم شما اسمش رو بذارید "خودپرستی" ، "بازی کردن با احساسات دیگران" و ... ، نمی دونم ! ممکنه حق با شما باشه ، شایدم من همون قدر بی رحمم که در حقم بی رحم بودن ! یا به قول روانشناسا :" انسان محبتی رو که از کسی دریافت نکرده، نمی تونه به کسی پس بده !" شاید !  

بگو ای مرد من ! ای از تبار هرچه عاشق !
بگو ای در تو جاری خون روشن شقایق

بگو ای سوخته ی بی رمق ! ای کوه خسته !
بگو ای با تو داغ عاشقای دل شکسته !

بگو با من بگو از هر دو داغت
بذار مرحم بذارم روی زخمات

بذار بارون اشک من بشوره
غبار غصه های رو از سرو پات

بذار سر روی شونم گریه سر کن
از اون شب گریه های تلخ هق هق

بذار باور کنم یه تکیه گاهم
برای غربت یه مرد عاشق

رها از خستگی های همیشه باورم کن
بذار تا خالیه سینم ، برات آغوش باشه

برهنه از لباس غصه های دور و دیرین
بذار تا بوسه های من برات تن پوش باشه

تو با شعر اومدی ، عاشق تر از عشق !
چراغی با تو بود از جنس خورشید

کدوم طوفان چراغ زد روی سنگ
کتاب شعرو از دست تو دزید ؟

بگو ای مرد من ! ای مرد عاشق !
کدوم چله از این کوچه گذر کرد

هنوز باغچه برامون گل نداده
کدوم پائیز زمستونو خبر کرد

بذار سر روی شونم گریه سر کن
از اون شب گریه های تلخ هق هق

بذار باور کنم یه تکیه گاهم
برای غربت یه مرد عاشق

 

 

امشب، به قصه دل من گوش می کنی

فردا، مرا چو قصه فراموش می می کنی !

این دُر همیشه در صدف روزگار نیست

می گویمت !  ولی تو کجا گوش می کنی !

دستم نمی رسد ، که در آغوش گیرمت

ای ماه ! با که دست در آغوش می کنی ؟

در ساغر تو چیست که با جرعه نخست

هشیار و مست را همه مدهوش می کنی ؟

می جوش می زند به دل‌ِ خم ، بیا بیبن !

یادی اگر ز خون سیاووش می کنی

گر گوش می کنی ، سخنی  خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی:

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار ، اگرش نوش می کنی

"سایه"، چو شمع شعله در افکنده ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می کنی ...

 

خوب فاعدتا باید امشب رو تبریک گفت ، لابد هزار تا اس ام اس هم واستون اوومده که : "جوجه هاتون رو بشمارین ! آخر پاییز شده"  یا "شادی هایتان به بلندی امشب ، ...

ولی وقتی علی به من زنگ زدو شب یلدا رو تبریک گفت ، بهش گفتم : علی جون! الان چند ساله  که واسه ما ، هر شب، شب یلداست ... درازی امشبم واسه ما ها حکایت دیگه ای داره ، به قول همدرد شیرازیم :

 سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی                         چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی !
به چه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد               بزه کردی و نکردند مذنان ثوابی 
نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند                        همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی 
نفحات صبح دانی ز چه روی دوست دارم                   که به روی دوست ماند که برافکند نقابی 
سرم از خدای خواهد که به پایش اندرافتد                  که در آب مرده بهتر که در آرزوی آبی 
دل من نه مرد آنست که با غمش برآید                      مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی 
نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری                   تو به دست خویش فرمای اگرم کنی عذابی 
دل همچو سنگت ای دوست به آب چشم سعدی       عجبست اگر نگردد که بگردد آسیابی 
برو ای گدای مسکین و دری دگر طلب کن                  که هزار بار گفتی و نیامدت جوابی  !

که هزار بار گفتی و نیامدت جوابی ... 

این رو فقظ واسه این که به یکی قول دادم می زنم ، آخه گفت : اگه نزنی ، خیلی "دوست ذلیلی" ! مام برای اینکه مشت محکمی بر دهان امریکای غاصب زده باشیم، این شعر رو می زنیم ، پیشاپیش از فرهاد ، علی، رضا  عذر می خوام ... ولی آخه می دونی ... "دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو بستم !؟" "باید اول به تو گفتن ، که چنین خوب چرایی؟"....

 

بيا  که درغم عشقت مشوشم، بی تو         بیا ببین که درین غم چه ناخوشم بی تو

شب ازفراق تو می نالم، ای پری رخسار      چو روز  گردد ، گویی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم  نداده ای   جانا          همیشه زهر فراقت ، همی  چِشم  بی تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی  جانا          دو پایم از دو جهان  نیز درکشم  بی تو

پیام دادم و گفتم : بیا ! خوشم می دار!        جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو!!

 

آغاز می کنم، به نام نامی عشق ، به نام لطافت زلال مهر ورزیدن، به نام آتش پاک، به نام پاکی اشک ، به نام تپش های تنوره دل مشتاق عاشقان، و به نام او ... آغاز می کند آنکه همواره از آغاز گریزان بود ...

نمی دانم که آیا  غیر از خودم کسی خواننده این سطور  خواهد بود یا نه ؟

نمی دانم که آیا کار درستیست ، عیان بودن و مکنونات قلبی خویش را بر چنین صفحه ی "همه خوانی" نگاردن ؟

نمی دانم که آیا خردمندانه است با خویشتن خویش رو به رو گشتن و چهره بی نقاب را در آینه بر انداز کردن  ؟

به راستی نمی دانم؟

 ولی می دانم که گهگاهی در زندگی باید خود را به جریان سیال وقایع سپرد .

باید اجازه داد که "دل" لنگر  "عقل" را فرو اندازد  و بدون حسابگری ، سمند آدمی را به هر جا که می خواهد هدایت کند.

می دانم که بعضی موقع ها : باید پارو نزد، وا داد ! باید دل رو به دریا داد !

بنابر دل را به دریا می دهم تا همچون " تخته پاره ای که بی خودانه سیلی خور اقیانوس است"  ما سر گشتگان را هر آنجا که می خواهد ببرد. شاید ما هم  از این رهگذر همچون  سردمداران سابق شوروی ، خدمت بزرگی به جهانیان بکنیم ! به آنها نشان دهیم ، که از کدام راه نباید رفت !

 

چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم                             نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم

چو رسول آفتابم ، به طریق ترجمانی                        به نهان از او  بپرسم ، به  شما  جواب  گویم

به سخن چو آفتابم ، به خرابه ها بتابم                      بگریزم  از  عمارت  ، سخن خراب  گویم

به زبان خموش کردم ، که دل کباب دارم !                  دل تو بسوزد ار من، ز دل کباب گویم !