شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی ؟

                                                                                                            برتراند راسل

احساستان را هر چه هس بیان دارید و خودتان باشید زیرا آنها که اهمیت دارند ناراحت نمی شوند.آنها ئی هم که ناراحت می شوند اهمیت ندارند

                                                                                                                   ؟

به جای محدود کردن زندگی با اعتقادات، دامنه اعتقادات را وسعت دهیم تا هر آنچه زندگی در بر دارد در دسترس باشد

                                                                                                                   ؟

هیچ چیز در ظاهر یک کرم ابریشم نیست که دلالت بر پروانه شدنش در آینده داشته باشد

                                                                                                         باکمینستر فولر

بی عدالتی در یک جا، تهدیدی برای عدالت در همه جاست 

                                                                                                        مارتین لوتر کینگ

کلبه ام تمام بسوخت ؛ دیگر مانعی نیست نظاره ماه را !

                                                                                                                 آ   هایکو

شخصیت مهم بودن به معنی با شخصیت بودن نیست

                                                                                                                 آلن کورن

زندگی از دیدگاه اجزانگری(کلور آپ) یک تراژدی و از دیدگاه کل نگری(لانگ شات) یک کمدی است

                                                                                                                چارلی چاپلین

هرگز با نادان جر و بحث نکن مبادا که بینندگان در تشخیص نادان درمانند

                                                                                                                  آرتور بلاک

اکتشاف یعنی دیدن آنچه که همه دیده اند و اندیشیدن به آنچه که هیچکس بدان نیاندیشیده بوده است

                                                                                   آلبرت-سزن گئورگی(دانشمند هلندی)

نه تولد و نه مرگ هیچیک علاج و درمانی ندارند، باش تا از فاصله بین این دو لذت ببری

                                                                                                      آرتور بلاک

مناسبترین تعریف ناخشنودی عبارتست از تفاوت بین استعداد و توقعات

                                                                                ادوارد دی آر برنو ( متفکر امریکایی)     

سیاستمدار کسی است که جان ترا فدای مملکت خودش میکند

                                                                                تگزاس گوی نن (نویسنده آمریکایی)     

دوازده سال زندگی مشترک (ازدواج) به معنی زوجی خوشبخت بودن نیست و تنها میرساند که زوج بلندمدتی بوده اید

                                                                                نیل سیمون(نویسنده آمریکایی)

شاید بتوان گفت که انسان هیچوقت ترسناکتر از زمانی نیست که مطمین باشد که حق با اوست

                                                                                        لورنس وندر پست    

رضای خاطر، نتیجه سلامتی جسم وداشتن حافظه ای بد است

                                                                                  انگرید برگمن(هنرپیشه سوئدی)  

شهرت ماسکی است که صورت را میخورد

                                                                                    جان آپدیک( نویسنده آمریکایی)

" پیشنهاد ما برای اروپا چیز غیر قابل منتظره ای (!؟) بوده است "

 به قول استاد بهار : کار ایران با خداست

" جوانی در حمله نیروی انتظامی به یک عروسی کشته شد ! ، این جوان هنگامی که به همراه دوستش( دختر) در حال فرار بود به ضرب گلوله ی یکی از ماموران ، به قتل رسید. این مامور ۶ گلوله به سوی پسر جوان شلیک کرد   که ۳ عدد از آنان به دست ، پا و ریه پسر اصابت نمود. گلوله ای که به ریه اصابت کرد، منجر به مرگ جوان شد. مامور مذکور هم اکنون در بازداشت به سر می برد ..."

... نشسته ايم، ساکن و بي تنش ، آرام و سر به زير، سر وصدا نمي کنيم، نگاهايمان رو به صحنه است، مبهوت صحنه ايم ، بدون آنکه مشتاق ديدن باشيم . پرده کنار مي رود، صحنه نمايان مي شود ، اکنون همه مشغول ديدنيم …

صحنه فضاي ديگري دارد ، ولوله است، در هواي جان بخشش نور مي خرامد، موسيقي مي تراود، نشاط موج مي زند… جشن است (يک پديده نا هنجار درعزاي زندگي ما !) ضرباهنگهاي شور انگيز همه بازيگران را به تکاپو انداخته است، همه مي رقصند، خنده پرواز مي کند، چهره ها به هم خيره مي شود، تبسم ها معنا مي يابد، مهر تفسير مي شود و احساس شکل مي گيرد، عروس خاطره و داماد آرزو به هم مي پيوندند و "عشق" زاده مي شود، رشد مي يابد، مي بالد ، اوج مي گيرد وزندگي همه را مست باده خوشبختي مي کند… و آن دو همچنان عاشقانه به هم مي نگرند، امشب چشمانشان آتش فشان است، گرماي جان سوز محبت دارد، گدازه هاي بي قراري است، شعله هاي شيرين شرم است و رود هاي سوزان مهر. امشب "ديدن" چشم "عبادت" مي شود، عروج مي کند، ارزش مي يابد:
 
" امشب از آسمان ديده تو
   روي شعرم ستاره مي بارد
   در زمشتان دشت کاغذ ها
   پنجه هايم جرقه مي کارد..."

چه مدت از تولد اين شکوه مي گذرد!؟ چند ساعت ؟ چند روز ؟ چند ماه؟ آيا اصلا مي توان پاسخ گفت؟

Can love be measured by the hours in a day!?

آيا عشق را مي توان به دام زمان سنج ها انداخت !؟
و ما همچنان نظاره مي کنيم، بدون جنبشي ، جوششي ، شوري ، نوري ، سوري، فقط و فقط نظاره مي کنيم تا سرنوشت بيايد و تمام شود ...
 ... و مي آيد ! هيولاي سر انجام سر مي رسد، ديو سرنوشت پا به صحنه مي گذارد و بر شادي نقطه ي پايان مي نهد. نوچه هاي نفرت به صحنه سرازير مي شوند ...

" آنک قصابان اند
  بر گذرگاه ها مستقر
  با کنده و ساتوري خون آلود
  روزگار غريبي ست ، نازنين
  و تبسم را بر لب ها جراحي مي کنند
  و ترانه را بر دهان
   شوق را در پستوي خانه نهان بايد کرد ! "

" زور" به آوردگاه  " سور" مي آيد و دنياي ظريف زيبايي را در هم مي شکند، خُرد مي کند و براي آن " نگاه هاي پرنگار عروج کرده" پرواز را علامت ممنوع مي زند!
زندگي روي ديگر خود را نشان مي دهد، " زمان که بخشنده بود، همه موهبت هاي خويش  را باز پس مي گيرد" ، شادها مغموم مي شوند، ترانه مغلوب سکوت مي گردد،
سياهي دامن مي گسترد، روبانها زنجير مي شوند، لچک هاي اسارت چون بوف هاي بدبختي بر دام گيسوان بي تاب مي نشيند و دام اسير پرنده مي شود ... و همه چيز هنجار مي شو د! بساط نشاط خرد مي گردد و همه اشياء جايگاه اصلي خويش (!) را باز مي يابند و اکنون " استثناء" از ابهت " قاعده" مي گريزد و شعله عصيان نياز خفه ي دم سردي پاييز مي شود ... اما صبر کنيد، هنوز هيجان صحنه پايان نيافته است، صداي گامهايي که دوان دوان به سوي رهايي مي دوند ، به همراه ريز خنده هاي معصومانه اي، هنوز مي گويد که  " به جز عشق ، نشان از جهان نخواهد ماند " ، همان دو تا هستند، هنوز از نگاه هايشان ترانه مي بارد، هنوز دهان هايشان بوي مهر مي دهد، دست هم را گرفته اند ، مي تازند ، مي خندند و شعر سفر مي خوانند. پسر مي انگارد که از هم اکنون قهرمان زندگي دخترک شده است و " فردا "  کليد گنج محبت را بدست خواهد گرفت، دخترک خوشحال است چون برق چشمان پسر اکنون محک حقيقت خورده و تو گويي " فردا " با هم سرود دوست داشتن را زمزمه مي کنند. فکر  و نگاه به هم مي آميزد، مايه مي گيرد، موانع را مي شکند و باز پرواز شروع مي شودکه ... خفاش سر مي رسد ! " فردا "  فرار مي کند !
 در نظر خفاش آن دو عاملان تباهي جهانند که قدح خورده و ياغر شکسته مي گريزند تا "سجاده هاي تقوا را به مي رنگين کنند" ، خفاش "ايست" مي دهد: " ايست، ايست ..." صداي قدرت خون آشام طنين انداز مي گردد ! نبض باز مي ماند، جهان متوقف مي شود، زمان مي ايستد، اما هنوز عشق مي گريزد ! 
گويي اين ناهنجار نمي خواهد زير بار قانون مقدس قدرت برود، بايد توجيح شود! خفاش منطق را بيرون مي کشد و استدلال را شليک مي کند ! شليک مي کند ! شليک مي کند ! اولي خطا مي رود، سومي خطا مي رود ، دومي پاي پسر را خُرد مي کند ! قهرمان پرواز  مي افتد ، خفاش بيت آخر شعر سفر است ! دختر کمک مي کند، زير بال همسفر را      مي گيرد، او را بلند مي کند ، با خود مي کشد ، خفاش ديوانه مي شود، نشانه مي رود،  مي زند ، مي زند ، سياهي شب جان پناه آن دو مي شود، باز شليک مي کند ، تماس      نامشروع قطع مي شود. دست پسر در در هوا تاب مي خورد ، ولي هنوز نمي ايستد ! هنوز نمي ايستد ! خفاش قصه را تمام مي کند، تير آخر را مي زند، پهلوي عشق مي شکافد ! برق شاد چشمان پسر تيره مي شود ، خون زبانه مي کشد، فوران مي کند ، مي جهد ،   مي پرد، سر و صورت دخترک را رنگين مي کند، "شب از روياي جوانک خونين مي شود"  ، جوان مي ايستد ، دختر مي ايستد، پسر مي افتد، دختر فغان مي کند ، خفاش مي خندد، عشق مي اقتد ، شب مي خندد، پسر نگاه آخر را به معشوق مي کند ، شاخ آرزوي دستانش به سوي اسمان صورت معشوق خشک مي شود، ترنم سرخ رنگ از گوشه لبش جاري    مي شود ، برق عشق در چشمانش خاموش مي شود، خفه مي شود، مي ميرد، عشق مي ميرد، دخترک ضجه مي زند، شب قهقهه مي زند و ما نگاه مي کنيم، نشسته ايم و نگاه مي کنيم، مبهوت صحنه ايم، نمي خنديم، اشک نمي ريزيم ، فقظ نگاه مي کنيم ! ساکن ، خشک ، بي احساس ، مانند ارواح از قبر بر آمده ي مردگان ، همانطور که سنگ زيبايي گل را ، همانطور که صخره فغان رود را ، فقط نگاه مي کنيم، صحنه تمام مي شود، اين ماتريکس نيست، اين زندگي است : تلخ ، بي رحم ، دهشت بار و قدرت پرست. اين سرنوشت است ، اين پايان است ،اين مرگ است ، اينجا دنيا است، اينجا هيچ معجزه اي اتفاق نمي افتد ! تنها اعجاز اين صحنه گلوله خفاش است، جوان مي ميرد و ديگر زنده نمي شود، مي ميرد ، گويي که هيچ گاه زنده نبوده ، مثل يک کيخ توي يک تکه چوب ! و ما نگاه مي کنيم، پرده ها مي افتد ، تمام مي شود ، تمام مي شود و ما همچنان بي احساس نشسته ايم ، بازيگردان اسم بازيگران بعدي را مي خواند ، اسم تو را صدا مي زنند و تو بر مي خيزي و به پشت صحنه مي روي تا اينبار تو بازي کني و ما نگاه کنيم ، با همان احساسات شديدي که تو بازي آنها را نگاه کردي ، تو هم بازي مي کني و در مقابل چشمان ما پرپر مي شود و ما فقط نگاه مي کنيم ...

"وقتي آمدند کومونيست ها را گرفتند ، گفتيم : به ما مربوط نيست ! ما که کومونيست نيستيم !
وقتي آمدند يهودي ها را گرفتند ، گفتيم : به ما مربوط نيست ! ما که يهودي نيستيم
وقتي نوبت ما رسيد ، ديگر کسي براي دفاع از ما باقي نمانده بود "
برتولد برشت

نمی دانم که آیا  غیر از خودم کسی خواننده این سطور  خواهد بود یا نه ؟

نمی دانم که آیا کار درستیست ، عیان بودن و مکنونات قلبی خویش را بر چنین صفحه ی "همه خوانی" نگاردن ؟

نمی دانم که آیا خردمندانه است با خویشتن خویش رو به رو گشتن و چهره بی نقاب را در آینه بر انداز کردن  ؟

به راستی نمی دانم؟

 ولی می دانم که گهگاهی در زندگی باید خود را به جریان سیال وقایع سپرد .

باید اجازه داد که "دل" لنگر  "عقل" را فرو اندازد  و بدون حسابگری ، سمند آدمی را به هر جا که می خواهد هدایت کند.

می دانم که بعضی موقع ها : باید پارو نزد، وا داد ! باید دل رو به دریا داد !

بنابر دل را به دریا می دهم تا همچون " تخته پاره ای که بی خودانه سیلی خور اقیانوس است"  ما سر گشتگان را هر آنجا که می خواهد ببرد. شاید ما هم  از این رهگذر همچون  سردمداران سابق شوروی ، خدمت بزرگی به جهانیان بکنیم ! به آنها نشان دهیم ، که از کدام راه نباید رفت !

چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم                             نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم

چو رسول آفتابم ، به طریق ترجمانی                        به نهان از او  بپرسم ، به  شما  جواب  گویم

به سخن چو آفتابم ، به خرابه ها بتابم                      بگریزم  از  عمارت  ، سخن خراب  گویم

به زبان خموش کردم ، که دل کباب دارم !                  دل تو بسوزد ار من، ز دل کباب گویم !